Nie potrafię inaczej określić tego zdarzenia
jakim była śmierć abp Juliusza Paetza – po prostu wziął i umarł. Pewnie jeszcze na koniec
swoim wrogom zagrał na nosie, ale na to świadków nie ma. Jeden z moich hajterów
był ciekaw, czy coś napiszę. Ja życzeń takich komentujących nie spełniam, ale z
tą śmiercią wyszło dość ciekawie, i prawdę powiedziawszy, może się okazać
jeszcze ciekawiej.
Właściwie jego życiorysu w związku ze skandalem seksualnym, nie trzeba
przybliżać. Jest dość znaną postacią w
Polsce. Zwrócę uwagę na dwa aspekty w jego życiu. Pierwszy, to oskarżenia o
współpracę z SB, którym stanowczo zaprzeczał. I choć są dowody na spotkania z
oficerami wywiadu, nie ośmielę się jednoznacznie ich oceniać. Tak jak nikogo,
kto się w archiwach UB znalazł. Nie wierzę tej skompromitowanej organizacji
zarówno, co do metod, jak i prawdziwości tworzonego materiału, mającego skompromitować przyszłych decydentów. Drugi, to ów skandal seksualny. Teoretycznie abp Paetz też jest tu
niejako „czysty”, przecież pedofilem nie był. Jeśli zaś klerycy (a to nie
bezbronne dzieci) dali się mu molestować, to ich problem. Praktycznie trudno
jednak to zachowanie uznać nawet za obojętne, ze względu na zajmowane
stanowiska i ideologię, którą reprezentował, a ta jest przecież zdecydowanie
przeciw związkom i zachowaniom homoseksualnym. Jeszcze trudniejszym jest do
zrozumienia ów pęd do życia liturgicznego mimo zakazu Watykanu, który
wielokrotnie naruszył.
Teraz polski Kościół ma zagwozdkę. Jak
informuje Archidiecezja Poznańska: „Miejsce
pochówku, jak również forma pogrzebu, zgodne z normami Kodeksu Prawa
Kanonicznego (kan. 1178, kan. 1242), zostały ustalone w wyniku konsultacji ze
Stolicą Apostolską i Nuncjaturą Apostolską w Polsce oraz Rodziną Zmarłego”. Owe kanony, 1178 i 1224 dają bowiem możliwość pochowania abp Paetza w archikatedrze
poznańskiej. I tu się trzeba zastanowić, czy to przypadkiem nie jest profanacja
owej katedry, większa niż gdyby pojawiły się na niej obrzydliwe napisy sprayem?
Napisy można usunąć, czy będzie można usunąć trumnę arcybiskupa? Dla wandali
nienawidzących Kościoła (nie mylić z antyklerykałami) będzie to doskonały
argument. Skoro bowiem w ten sposób profanuje się kościoły, że daje się miejsce
pochówku dla wątpliwie moralnych indywiduów, jaki problem z obsmarowywaniem
samych murów? Na razie trudno przesądzać sprawę, być może ci hierarchowie
przyjdą po rozum do głowy.
Na koniec już nieco w bardziej luźnym tonie. Gdy
sprawdzałem różne portale katolickie w kontekście tej śmierci, znalazłem wiele
tego rodzaju modlitw: „Wieczny odpoczynek
racz mu dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci. Niech odpoczywa w
pokoju. Amen”. I ogarnia mnie najwyższe zdumienie. Homoseksualizm urósł do
rangi najcięższego grzechu, wręcz do szatańskiej ideologii, tymczasem autorzy
tych artykułów nie mają skrupułów życzyć mu wiekuistej
światłości i wiecznego odpoczynku w
pokoju. Czyżby owa orientacja seksualna w wykonaniu kościelnego hierarchy,
uchodziła już, nomen omen za cnotę? Bo to, że przestał molestować kleryków nie wynikało z
jego wewnętrznej potrzeby, a z powodu skandalu jaki wywołał, nałożonej na niego kary, a na koniec
odosobnienia w klasztorze prowadzonym przez..., Zgromadzenie Sióstr
Służebniczek (bez podtekstów).
