Straszne wyznanie grzesznika

  Celowo nie piszę o spowiedzi, bo nie oczekuję żadnego rozgrzeszenia, ani tym bardziej pokuty. Dla mnie ratunku już nie ma. Zainspirował mnie pewien pobożny kaznodzieja, który autorytatywnie napisał, że jestem jak robaczywy owoc, ucieleśnieniem toksyczności grzechu, bo jak mówi Biblia, jestem zatwardziały i nieczuły na Boga i mam mroczne serce. Idąc tropem jego, kaznodziei opisu, wyznaję: wchłaniając to zło zostałem zatruty i niezdolny do życie. Oddałem się cywilizacji, która jest cywilizacją grzechu budowanym na kłamstwie. Tym kłamstwem jest twierdzenie, że ziemia i jej historia należy do człowieka, jest nim niechęć podporządkowania się Bogu, a będąc zamknięty w horyzoncie doczesności, nie chcę uznać wieczności. Straszne...

  Problem w tym, że jest gorzej, zdecydowanie gorzej. Grzech we mnie rozrasta się i zakorzenia niczym chwast, przez co nie mam miłosierdzia i jestem obojętny na dobro. I oczywiście strasznie się irytuję i jestem coraz bardziej zakłamany. Tajemnica mojego grzechu jest podobna do robaka mieszkającego w owocu. Nie jednego robaka, ale całego mnóstwa robaków, które robaczą moją duszę i pożerają najwartościowsze składniki mojego duchowego organizmu, przy okazji zanieczyszczając go obrzydliwymi ekskrementami. Owe robale nie tylko niszczą, ale i fabrykują robaczywe życie, niewyrazistość, zepsucie i rozkład. Innymi słowy jestem żywym, rozkładającym się trupem. Straszne...

  Podgryzam swoim wątpieniem najbardziej delikatny miąższ religijny. Jestem jak faryzeusz, który dyskretnie ukrywa swoje zepsucie. Jestem jak narcyz, sprzedający za drogie i tanie pochlebstwa swój rzekomo nieodparty urok własnej wyjątkowości. Rządzę się prawem okazji, by szybko osiągnąć cele. Czuwam nad nowością, która unieważnia to, co dawne i istotne. Pragnę sukcesu, do którego dążę grzeszną przebiegłością. A oprócz tego jest jeszcze we mnie tasiemiec zbudowany z wielu innych drobnych przewinień. Jako robaczywy bywalec religijnych środowisk nie skupiam się na Prawdzie i świętości, ale używając subtelności domniemanych, staram się ośmieszyć i skompromitować tych, którzy demaskują moją obłudę. Grzech nie szuka już dobra i świętości, ale czyha na cudzy grzech i nim żyje. Upadanie żyje upadaniem. Upada w niemiłosierne przedpola piekieł. Straszne... 

  Uf! Ulżyło mi niemożebnie po tym wyznaniu. Może taka spowiedź pod dyktando świętobliwego kaznodziei ma sens? Wystarczy powiedzieć, że jest się niewierzącym, a on od razu nam napisze litanię grzechów. Niestety, ja odmiennie od tej cudzołożnicy, którą Jezus wybawił z niechybnej śmierci przez ukamieniowaniem innych, też mających się z świętobliwych, na Jego słowa: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz!” [J 8, 11], i tak pójdę przez siebie wybraną ścieżką. W sferze grzesznych uczynków już pewnie ta litania się specjalnie nie wydłuży, stary jestem i nie będę już miał wiele okazji. Za to w sferze duszy wolę dalej karmić te robale. Wiara w zabobony, w rzekome cuda-niewidy, w moc fałszywych rytuałów, które przypominają abrakadabra z bajek o czarownicach – to dopiero gnicie mózgu, które i tak przed robalami nie chroni. Wolę tego tasiemca niż fałszywą pobożność. Pozwolę się zwieść rozumowi, który jeśli czegoś nie rozumie, pozwala z czystym sumieniem powiedzieć: nie wiem, a nie zasłaniać się, bogami, aniołami czy diabłami, i co tam jeszcze ktoś sobie nie wymyśli.

Przypisy:
całość na podstawie: https://www.katolik.pl/historie-robaczywych-owocow--czyli-niemilosierna-toksycznosc-grzechu,32220,416,cz.html